OK

OK.
OK.
OK OK OK.

Ik slik ze in. Eén voor één. Alle opmerkingen die ik de laatste jaren over Nederland heb gemaakt. Over dat het zo plat is, en saai, en dat het vol staat met troep, lelijke bouwsels, nare flats en snelwegen.

De Britten klaagden over koud, en hoopten dat het gauw zou stoppen met vriezen, en ruimden ondertussen de 'Ice Rinks' op want ja het was januari en wie wil er dan nog schaatsen. Ik waagde drie stappen op het mini-vijvertje in Walpole-park, realiseerde me dat aan al die leuke fonteinen wel een klein nadeeltje zat en kom me met geen mensenmogelijkheid kleine stille watertjes in de omtreek voor de geest halen. En dat gaf ook niets want de volgende dag was het tot grote opluchting van vrienden en collega's alweer boven nul. In Engeland.

Maar een kaartje Eurotunnel was zo geboekt. Broodjes smeren, auto inpakken. Noa van school gehaald in de pauze. Ah, Noa has An Appointment? Weeeellll, yeees...mompelde ik, en vulde op de daartoe aangewezen plaats naar waarheid maar voor de zekerheid zo onleesbaar mogelijk in: 'overseas obligations'. Want hoe leg je dat zo snel uit, ijskoorts? IJsvrij? Koek-en-zopie? Blaren en warme chocomel?

Bij Breda begon het. Bomen en bermen beladen met sneeuw. Slik. De volgende ochtend de polder, stil en berijpt voor zover het oog reikte. Slik. Geruisloos ingehaald worden door stoere langbenige blonde vrouwen op Noren (thuisbevalsters, leek me zo), en dan gegroet worden in plat Volendams. Slik. Honderden ganzen die over de Loosdrechtse plassen vliegen terwijl de zon opkomt. Slik.

Voor ik 'm post

De laatste tijd zit er ineens weer heel regelmatig een geboortekaartje in de bus. En dan word ik weer geconfronteerd met het plan dat ik voor dat speciale babietje in gedachten had, wat betreft kadootjes en zelf maken enzo. Maar eerlijk gezegd, het komt er nooit van. Matige planning mijnerzijds en maar zelden een gaatje in die permanente parade van onaffe projecten en dagelijkse dingen. Alleen deze ene keer was er zomaar tijd, zin, een patroon...

En dan is het dus heel grappig, dat hoewel ik zo'n beetje om de andere dag een pasgeborene in mijn handen heb, het breiwerk ineens zo verschrikkelijk ... klein is. Ik weet niet, vlak na een bevalling is het formaat van een baby zo natuurlijk, zo onopmerkelijk, terwijl ik nu ik het aan het breien was ineens twijfel aan of het wel klopt, de maat. Kan ook komen omdat onze 'baby' inmiddels gewoon anderhalf is, en loopt. En nog steeds heel klein lijkt, vergeleken met die beren van broers.

Hoe dan ook, het was een mooi klusje. En nu is het af, gaat op de bus, en wordt dan hopelijk een hele maand gedragen voordat ook deze baby gaat doen waar babies heel erg goed in zijn: uit zijn kleren groeien. Getuige de berg die ik nog op zolder heb liggen en waar ik nog steeds geen afscheid van kan nemen. Zot.

Kerstmis 2008

Trapjes...

...of waarom ik tegenwoordig zo'n zenuwenpees ben:

Omschakelen

Ach, al die sinterklaasstress. Zo uit gesprekken her en der blijkt dat het slechts een kwestie van tijd kan zijn tot dit woord in de Dikke Van Dale staat. Daarna is ook het zo fijn opruimen voor Kerst!

Eerst een week helemaal niets. Alleen maar troep weg, troep die al tijden op stapeltjes her en der ligt, en op hoopjes, en in hoeken. Een week waarin Sinterklaas terug is naar Spanje en Kerst nog niet in de lucht.

En dan eindelijk de boom, en dat dan vieren met Gluhwijn en chocolademelk. En met mincepies en (met fraaie donkere mannenstem gezongen) Christmas Carols. Want we integreren inmiddels natuurlijk wel een beetje, hier. En Kerststukjes maken, de adventskaarsen versieren, die vermaledijde kerstfiguren afmaken, en sneeuwvlokken maken.

Maar dit, dit is toch echt het mooiste. Iets waardoor ik elke dag tientallen keren tot stilstand gebracht wordt, in een moment even alleen maar hier en nu:

Meiden met muts

Slaap!

23.00 Naar bed. Lekker naast Noa, die in ons bed mocht kruipen omdat hij niet kon slapen.
23.45 Wakker door Erik-Jan, die Noa naar bed brengt, ernaast schuift en in coma raakt.
00.05 Mette huilt. Ach gut. T-shirt aan, even eruit, billenschudden, tevreden zucht van twee kanten. Ik ga weg. Gejammer begint weer.
00.15-00.45 Gehuil. Ik wil er niet uit, ze valt vanzelf wel weer in slaap verzin ik. Zucht (niet zo tevreden dit keer).
00.45 Eruit. Broek en sloffen ook maar aan, luiercheck met de 1-vinger-techniek, met plotsklaps blij lachende baby naar logeerbed. Tevreden zucht (2x).
01.05 Prrroet???
01.15 Bwaahhh! Piejoe...Bababaaaa!!!
01.30 Baby terug naar eigen bed. Ik ook, hou alle kleren maar aan want voel inmiddels nattigheid.
01.31 Gehuil.
02.00 ''Nu is het jouw beurt. Misschien moet je haar even in het gezicht ademen.'' (Narrige verwijzing naar curry-met-bier avond).
02.01 Stilte in de ouderlijke slaapkamer. Onderbroken door zacht geronk.
02.15 Woedeaanval. Verlaat stampvoetend het bed, knal het licht (75W) aan in babykamer. Sla om als blad aan boom bij ontdekking hele vieze luier en brandweer-rode billetjes. Vervloek 1-vingertechniek. Wrijf billetjes liefdevol in. Baby valt in slaap waar ik bij sta.
02.45 "Zal ik er dan maar uitgaan?" Hou me dood, zoals dat een volwassen vrouw betaamt. Geliefde verdwijnt, blijft half uur weg, komt terug, babygejammer zwelt aan.
03.30 Deur schuift krakend open. Tycho kruipt hoestend naast me. Opvallende stilte vanuit babykamer.
03.55 Blafhoest, gedraai. Opvallende stilte vanuit babykamer.
04.15 Breng Tycho terug naar bed. Opvallende stilte vanuit babykamer.
06.00 Krakende deur. Tycho schuift wederom aan. Einde opvallende stilte.
06.10 Verschoon ENORME poepluier. Zet wekker (06.30) uit, want prefereer plat liggen momenteel boven mediteren.
07.15 Wekker gaat alsnog. Besluit dat Noa uit mag slapen, ofwel: verkies de kans op nog even slapen (in de promilles, gezien gegiechel uit richting jongste zoon) boven leerplicht oudste zoon.
07.45 Deel bovenstaand besluit mee aan frisgewassen mede-directeur. Die oogt alsof ook hij fittere dagen heeft gekend. En die besluit dat ik inderdaad maar even moet blijven liggen, en dat hij het spul wel naar school brengt.


En dan.....(violen, tromgeroffel):

09.45 Prrrrroet!!! Bababababaaahhh!!!

Tel je zegeningen...