Posts tonen met het label Kinders. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kinders. Alle posts tonen
woensdag 15 oktober 2008
maandag 13 oktober 2008
Nieuwe geluiden III
Ja, er zijn dan ook heel veel geluiden in ons huis. Sommige oud, sommige overbekend, sommige terug van weggeweest maar dus ook hele nieuwe.
Zo draagt de laatste tijd onze eenjarige haar steentje bij:
De lade onder de oven wordt opengetrokken en de cakeblikken en springvormen (en zo af en toe een verdwaald glazen schaaltje uit de steeds kleiner wordende collectie) worden met kracht eruit geworpen. Waarna ze zichzelf met veel bombarie kroont, om dan met de ring van de springvorm als feestelijk rokje op zoek te gaan naar nieuw avontuur. Zoals daar is de trap, de plastic-bakken lade, de trap, mama's naaikastje, de trap, mama's vroedboeken (die vanwege kastgebrek in de knutselskast staan en daar nu met de billen bij elkaar hopen dat ze Londen overleven). Long gone de tijden dat ze tevreden lachend op haar bips naar haar broers zat te kijken.
Maar goed, de bakblikkenlade is dus favoriet.
Op regenachtige dagen is dat dan wat teveel, met een gast een leuk gesprek hebben als er drie kinders zich proberen te vermaken, en dus stuurden we Noa en Tycho naar boven, ga maar wat doen en ja hoor neem alsjeblieft een paar van die ***-bakblikken mee ja, graag!
Die we een uurtje later aldus terugvonden:
De nummers had Noa er met zorg op aangebracht, dan kon hij opschrijven hoe de symfonie uitgevoerd moest worden...jaha, muzieklessen lieve mensen, daar heb je nog eens wat aan!
Zo draagt de laatste tijd onze eenjarige haar steentje bij:
De lade onder de oven wordt opengetrokken en de cakeblikken en springvormen (en zo af en toe een verdwaald glazen schaaltje uit de steeds kleiner wordende collectie) worden met kracht eruit geworpen. Waarna ze zichzelf met veel bombarie kroont, om dan met de ring van de springvorm als feestelijk rokje op zoek te gaan naar nieuw avontuur. Zoals daar is de trap, de plastic-bakken lade, de trap, mama's naaikastje, de trap, mama's vroedboeken (die vanwege kastgebrek in de knutselskast staan en daar nu met de billen bij elkaar hopen dat ze Londen overleven). Long gone de tijden dat ze tevreden lachend op haar bips naar haar broers zat te kijken.
Maar goed, de bakblikkenlade is dus favoriet.
Op regenachtige dagen is dat dan wat teveel, met een gast een leuk gesprek hebben als er drie kinders zich proberen te vermaken, en dus stuurden we Noa en Tycho naar boven, ga maar wat doen en ja hoor neem alsjeblieft een paar van die ***-bakblikken mee ja, graag!
Die we een uurtje later aldus terugvonden:
De nummers had Noa er met zorg op aangebracht, dan kon hij opschrijven hoe de symfonie uitgevoerd moest worden...jaha, muzieklessen lieve mensen, daar heb je nog eens wat aan!
woensdag 8 oktober 2008
Nieuwe geluiden II
O, wat kan ik af en toe de plank toch mis slaan! Al twee weken piepte Noa er op los, tien minuten per dag, uit het kromme mondstuk van zijn dwarsfluit. Het zag eruit alsof hij met zijn lippen probeerde een wijsje te fluiten, in plaats van met zijn fluit. Dus ik pakte het normale mondstuk, probeerde wat, en maakte een opmerking over hoe je volgens mij je lippen moest houden voor een mooie toon.
'JIJ WEET ER HELEMAAL NIKS VAN MAMA!!!!'
Ehh...dat is waar. Maar ik bedoelde het zo goed! Mijn gekwetstheid wist ik net voor het echte boosheid werd in te tomen, en ik trok me wijselijk even terug.
O, was ik maar zo groot en dapper als mijn kind: nog geen vijf minuten later stond hij voor me. Met de beide mondstukken, een norse uitdrukking op zijn gezicht en een vraag vermomd als bevel: "Nou laat maar eens zien dan!".
En toen ik een goede toon liet horen, kwamen natuurlijk alsnog de tranen. En ik kon mezelf wel wat doen, dat ik dat niet meteen had gezien, al die frustratie, en dat ik uberhaupt met mijn lompe tengels aan die fluit had durven komen...Het enige dat ik nu nog kon doen was hem stevig vasthouden, en beloven dat hij als hij zo hard bleef oefenen als hij nu deed, hij nog voor de Kerst een mooi wijsje kon fluiten.
Wist ik veel dat hij de dag erna apetrots van les thuis zou komen met een mooie diepe A. En een even mooie diepe B.
En daarom aten we vrijdag dus van de nieuwe Feest-placemats. Niet vanwege A, niet vanwege B, maar omdat het zo'n dapper jong is dat ook met een brok in zijn keel gewoon door bleef oefenen.
'JIJ WEET ER HELEMAAL NIKS VAN MAMA!!!!'
Ehh...dat is waar. Maar ik bedoelde het zo goed! Mijn gekwetstheid wist ik net voor het echte boosheid werd in te tomen, en ik trok me wijselijk even terug.
O, was ik maar zo groot en dapper als mijn kind: nog geen vijf minuten later stond hij voor me. Met de beide mondstukken, een norse uitdrukking op zijn gezicht en een vraag vermomd als bevel: "Nou laat maar eens zien dan!".
En toen ik een goede toon liet horen, kwamen natuurlijk alsnog de tranen. En ik kon mezelf wel wat doen, dat ik dat niet meteen had gezien, al die frustratie, en dat ik uberhaupt met mijn lompe tengels aan die fluit had durven komen...Het enige dat ik nu nog kon doen was hem stevig vasthouden, en beloven dat hij als hij zo hard bleef oefenen als hij nu deed, hij nog voor de Kerst een mooi wijsje kon fluiten.
Wist ik veel dat hij de dag erna apetrots van les thuis zou komen met een mooie diepe A. En een even mooie diepe B.
En daarom aten we vrijdag dus van de nieuwe Feest-placemats. Niet vanwege A, niet vanwege B, maar omdat het zo'n dapper jong is dat ook met een brok in zijn keel gewoon door bleef oefenen.
vrijdag 26 september 2008
En als ik dan toch zit terug te kijken...
... wat vinden jullie van (de inmiddels al lang verslonden) Mette's Traditionele Verjaarstaart? Met eetbare madeliefjes voor ons grazertje! 
En nu geen geneuzel graag van hoe kan het nou een traditie zijn als het haar eerste verjaardag is. Ik bak uitsluitend Traditionele Verjaarstaarten. Je moet er wel bij zijn want elk model is slechts 1 keer per jaar verkrijgbaar, en bovenstaande is dus afgelopen juli aan de Traditionele Kindertjes Kant Verjaarstaarten Collectie toegevoegd. Basta.
En mijn verjaardag? Ontbijt op bed, tekeningen, ontraditionele taart (maar wel hele lekkere, en vooral ook niet door mijzelf gebakken), Indian Summer, Indian take-away en een zonovergoten wandeling langs de Thames met gezin en geliefde familie. Moet ik daar nog wat aan toevoegen?
Dacht het niet!
woensdag 17 september 2008
Kusjes van bij ons
- Zachtjes met de neuzen tegen elkaar: de poezenkus (in andere gezinnen wellicht beter bekend als de eskimokus)
- Eén iemand een open, één iemand een dichte mond: de Mette-kus (of zoals Tycho zegt: de open kus) (wel vantevoren afspreken wie Mette is)
- Heel zachtjes met de voorhoofden tegen elkaar: de paardenkus
- Heel lief en zacht, met de lippen: de Tychokus
dinsdag 9 september 2008
Verwachtingen II
Ah, het vertrouwde gevoel. Moe. In mijn eentje met drie kinderen op de camping, het is negen uur, en mijn werkdag zit erop, vind ik. Recht op rust, vind ik.
De baby slaapt op een halve meter van ons af. Voor ceremoniele doeleinden van ons gescheiden door middel van een lapje stof. Een precaire situatie zelfs in de beste omstandigheden.
Hij is mijn middelste kind, en het meest vrije. Niet bang om precies te doen waar hij zin in heeft, want hij gaat er voetstoots vanuit dat mijn liefde voor hem en zijn gedrag niets met elkaar te maken hebben. Elk moment, elke gebeurtenis kan de aanleiding zijn voor een lolletje, een grapje, of een kont tegen de krib gewoon om eens te zien wat er gaat gebeuren.
En hij moet naar bed, mijn kind. Want ik ben moe. Met een zucht van verlichting doe ik Dikkie Dik dicht, fluister welterusten en sta op.
En het gemeier begint.
Ik probeer het te sussen.
Het gemeier zwelt aan.
Ik probeer het te sussen.
Het is half tien en stel je voor dat de baby wakker wordt. In de verte rommelt een woede uitbarsting, nog ver maar het waait al flink, niet lang meer nu.
Ik probeer het te sussen.
Ah, het vertrouwde gevoel. En dan, vlak voordat het werkelijk losbarst, kijk ik eindelijk om me heen. Wat ik ook doe, nu, wat ik ook zeg, alles, alles gaat me verder van huis brengen. Ik moet iets nieuws doen. En voor het eerst laat ik los. Echt los.
Hier, de woede, de onmacht, de frustratie, de behoefte om uit te halen, om te smoren. Ik ga zitten. Hier, het benauwde gevoel onder mijn borstbeen, het ronddraaien in mijn maag. Ik blijf zitten. Hier, het kolken. Ik blijf zitten. Hier. Ik blijf zitten.
Het trekt over. Ik kijk uit over een landschap waar zojuist een tornado overheen gegaan is. Leeg, hopeloos lelijk, en volkomen uitgeput. Maar kalm. Niks geen ''deep clear lake, your inner being, your true nature''. Desalniettemin, kalm. Rauw, pijnlijk, open, maar kalm. En werkbaar.
En dan stop ik hem in, mijn Zen-meester. Omdat het tien uur is, en omdat hij moe is.
De baby slaapt op een halve meter van ons af. Voor ceremoniele doeleinden van ons gescheiden door middel van een lapje stof. Een precaire situatie zelfs in de beste omstandigheden.
Hij is mijn middelste kind, en het meest vrije. Niet bang om precies te doen waar hij zin in heeft, want hij gaat er voetstoots vanuit dat mijn liefde voor hem en zijn gedrag niets met elkaar te maken hebben. Elk moment, elke gebeurtenis kan de aanleiding zijn voor een lolletje, een grapje, of een kont tegen de krib gewoon om eens te zien wat er gaat gebeuren.
En hij moet naar bed, mijn kind. Want ik ben moe. Met een zucht van verlichting doe ik Dikkie Dik dicht, fluister welterusten en sta op.
En het gemeier begint.
Ik probeer het te sussen.
Het gemeier zwelt aan.
Ik probeer het te sussen.
Het is half tien en stel je voor dat de baby wakker wordt. In de verte rommelt een woede uitbarsting, nog ver maar het waait al flink, niet lang meer nu.
Ik probeer het te sussen.
Ah, het vertrouwde gevoel. En dan, vlak voordat het werkelijk losbarst, kijk ik eindelijk om me heen. Wat ik ook doe, nu, wat ik ook zeg, alles, alles gaat me verder van huis brengen. Ik moet iets nieuws doen. En voor het eerst laat ik los. Echt los.
Hier, de woede, de onmacht, de frustratie, de behoefte om uit te halen, om te smoren. Ik ga zitten. Hier, het benauwde gevoel onder mijn borstbeen, het ronddraaien in mijn maag. Ik blijf zitten. Hier, het kolken. Ik blijf zitten. Hier. Ik blijf zitten.
Het trekt over. Ik kijk uit over een landschap waar zojuist een tornado overheen gegaan is. Leeg, hopeloos lelijk, en volkomen uitgeput. Maar kalm. Niks geen ''deep clear lake, your inner being, your true nature''. Desalniettemin, kalm. Rauw, pijnlijk, open, maar kalm. En werkbaar.
En dan stop ik hem in, mijn Zen-meester. Omdat het tien uur is, en omdat hij moe is.
zondag 7 september 2008
zaterdag 6 september 2008
...en hun broer de Strandjutter:
dinsdag 8 april 2008
Aangebrand
Nu er geen TV meer gekeken wordt door de week, zit ik met een probleem. Want met dat de bloedsuikers dalen en de konen roder worden, worden de lontjes korter.
Ze allebei een pan, een pollepel en instructies geven en ertussen gaan staan is dan a. rustgevend, b. opvoedkundig verantwoord en c. er wordt met veel meer smaak gegeten. Want over je moeders eten jammeren is één ding, als je zelf de kruiden hebt uitgezocht en het sausje hebt geproefd verandert dat alles.
Ze allebei een pan, een pollepel en instructies geven en ertussen gaan staan is dan a. rustgevend, b. opvoedkundig verantwoord en c. er wordt met veel meer smaak gegeten. Want over je moeders eten jammeren is één ding, als je zelf de kruiden hebt uitgezocht en het sausje hebt geproefd verandert dat alles.
Maar je moet er dan niet even tussenuit stappen om een foto te nemen natuurlijk, want dan brandt er subiet iemand zijn vingers:
woensdag 2 april 2008
I smacked him real hard
zei ik gister na het speeltuinongelukje nog grappend tegen een andere moeder op het schoolplein:
Het heet een golf van woede, maar ik denk dat ze een tsunami bedoelden. Uit het niets torenhoog. Te laat om de veiligheid, het isolement op te zoeken. En dan mismoedig de puinhopen bijeenrapen en voorzichtig opnieuw beginnen, met twee gebroken harten.
Het heet een golf van woede, maar ik denk dat ze een tsunami bedoelden. Uit het niets torenhoog. Te laat om de veiligheid, het isolement op te zoeken. En dan mismoedig de puinhopen bijeenrapen en voorzichtig opnieuw beginnen, met twee gebroken harten.Gelukkig is mijn kind een groot mens.
(even voor de duidelijkheid: bovenstaande schade heeft hij dus zelf gedaan...)
maandag 31 maart 2008
That is a lovely big family you've got there...
...zei de man in de Kew Explorer Express.En wij, wij hielden wijselijk onze mond over de twee geleende kindjes, baadden ons in de (dachten wij) bewonderende blikken en genoten van de eerste tekenen van de lente in Kew Gardens:
zondag 30 maart 2008
Perspectief
(nagekomen bericht)
Eerst zongen we hem toe en pakte hij zijn kadootjes uit:
Toen bakten we gedrieën Tycho's Speciale Verjaardags Taart:
En we likten de schalen echt HELEMAAL leeg:
En vervolgens maakten we een mooie verjaardagshoed en blies hij de kaarsjes uit:
En hij mocht de hele dag in pyama blijven ook nog.
Eerst zongen we hem toe en pakte hij zijn kadootjes uit:
Toen bakten we gedrieën Tycho's Speciale Verjaardags Taart:
En we likten de schalen echt HELEMAAL leeg:En vervolgens maakten we een mooie verjaardagshoed en blies hij de kaarsjes uit:
En daarna speelde hij met het nieuwe speelgoed tot de batterij helemaal op was (en de reservebatterij ook):
En hij mocht de hele dag in pyama blijven ook nog.(maar ik dacht dat Erik-Jan de hele dag thuis zou zijn)
(en dat opa en oma ook thuis zouden blijven op z'n verjaardag)
(en dus had ik er niet aan gedacht om vriendjes uit te nodigen)
(en natuurlijk reageerde er toen 's middags geen van de moeders op mijn SMS-jes)
(en ik voelde me daar heel erg sneu over)
(maar ook een heel klein beetje opgelucht dat er niemand zou zien dat er niemand ANDERS was)
(en dat opa en oma ook thuis zouden blijven op z'n verjaardag)
(en dus had ik er niet aan gedacht om vriendjes uit te nodigen)
(en natuurlijk reageerde er toen 's middags geen van de moeders op mijn SMS-jes)
(en ik voelde me daar heel erg sneu over)
(maar ook een heel klein beetje opgelucht dat er niemand zou zien dat er niemand ANDERS was)
(en ik vond het maar een rare, stille, suffe verjaardag)
(en mezelf een hele mislukte moeder)
(en mezelf een hele mislukte moeder)
Tycho daarentegen heeft het er nu nog steeds over. Over het grote feest waarop hij drie werd.
dinsdag 18 maart 2008
Pirate's day
Vrijdag, 07.05. Slaapkamer, scherm op zwart. Voetstappen op het tapijt, schuivende deur, warme knuffel. Scherm nog steeds op zwart.
'Mam, het is Pirate's Day today!'
Adrenalinestoot nu. Rechtop in bed. Shit. Shitshitshit. Pirate's Day. En het enige dat ik gedaan heb is drie dagen geleden de boerenzakdoeken in de was gegooid. Mijn arme, arme kind.Wat ben ik toch een zelfzuchtige, vreselijke, ongeorganiseerde, hopeloze moeder.
Ehm...wat hebben piraten zoal aan? Ah, streepjes. Jammer Tycho, dat streepjes T-shirt is nu een beetje kapot aan de mouwen. Ooglapje, tuurlijk. Sjaal. Gelukkig nooit tekort aan lapjes in dit huis. Ennn...een korte broek. Hè, d'r zitten zowaar ophalertjes aan die zomerbroek. Ik krijg er lol in. Sleutel aan een ketting. Kromzwaard. Uiteraard. Ook nooit tekort aan zwaarden, hier, komt goed uit. Boerenzakdoek, strijken.
Ik ben trots.
'Mam, denk je dat ze me gaan uitlachen?'
Ik ben bezorgd.
Vrijdag, 08.50. Schoolplein, strakblauwe lucht. Houten benen en haken galore. Noa's stoere vriendin is in vuilwit, met zelfgeverfde blauw-rode knieen, stadium pre-gangreen, Pirate Clobbermonkey. Geen van de kinderen ziet het verschil tussen zelfgekocht, zelfgemaakt, af en half. Het is een feest van bewonderen en bewonderd worden (en van zwaardgevechten).
Ik zie het wel. Mijnes is de piraterigste piraat van allemaal. Affer dan af. Zeldzaam volledige outfit. Belachelijk compleet kostuum. Ik kijk voorzichtig rond. Lacht iemand me uit?
Ah. Daar heeft hij het dus van.
'Mam, het is Pirate's Day today!'
Adrenalinestoot nu. Rechtop in bed. Shit. Shitshitshit. Pirate's Day. En het enige dat ik gedaan heb is drie dagen geleden de boerenzakdoeken in de was gegooid. Mijn arme, arme kind.Wat ben ik toch een zelfzuchtige, vreselijke, ongeorganiseerde, hopeloze moeder.
Ehm...wat hebben piraten zoal aan? Ah, streepjes. Jammer Tycho, dat streepjes T-shirt is nu een beetje kapot aan de mouwen. Ooglapje, tuurlijk. Sjaal. Gelukkig nooit tekort aan lapjes in dit huis. Ennn...een korte broek. Hè, d'r zitten zowaar ophalertjes aan die zomerbroek. Ik krijg er lol in. Sleutel aan een ketting. Kromzwaard. Uiteraard. Ook nooit tekort aan zwaarden, hier, komt goed uit. Boerenzakdoek, strijken.
Ik ben trots.
'Mam, denk je dat ze me gaan uitlachen?'
Ik ben bezorgd.
Vrijdag, 08.50. Schoolplein, strakblauwe lucht. Houten benen en haken galore. Noa's stoere vriendin is in vuilwit, met zelfgeverfde blauw-rode knieen, stadium pre-gangreen, Pirate Clobbermonkey. Geen van de kinderen ziet het verschil tussen zelfgekocht, zelfgemaakt, af en half. Het is een feest van bewonderen en bewonderd worden (en van zwaardgevechten).
Ik zie het wel. Mijnes is de piraterigste piraat van allemaal. Affer dan af. Zeldzaam volledige outfit. Belachelijk compleet kostuum. Ik kijk voorzichtig rond. Lacht iemand me uit?
Ah. Daar heeft hij het dus van.
vrijdag 25 januari 2008
Domper
September afgelopen jaar ben ik eindelijk geworden wat ik als kind al was: vegetariër. De scharrelslager heeft het een tijd kunnen rekken maar nu hebben Zielig en Zonde het geloof ik toch gewonnen van Lekker. Het helpt om hoofd huishouding/manager eetbaarte zijn. Het enige dat ik hoefde te doen was geen vlees meer aanschaffen, en stoppen met lekkerbekken over recepten met beest erin. O ja, en alle Franse restaurantjes mijden als de pest. Min of meer moeiteloos, dus.
Met Kerst eiste mijn verloofde echter een kalkoen. En ik stond hem toe 1 'Organic Turkey' (een net iets minder onzinwoord dan 'biologisch'. Ik bedoel maar: wat moet ik me voorstellen bij een niet-biologische kalkoen? Een robot?) te bestellen bij onze groene grootgrutter.
Ik heb weleens gehoord dat rond hun derde levensjaar kinderen de link gaan leggen tussen beest en vlees. Wanneer Noa het zag weet ik niet, maar hij omzeilt alle problemen door te stellen dat het beest toch al dood is. En, zegt hij, baby-dieren doodmaken, dat is pas echt zielig. En hun moeder doodmaken dan, mag dat dan wel, vraag ik. Helaas, ik kan niet winnen van Lekker en de meer dan menselijke neiging je ogen te sluiten voor wat je niet wilt weten.
Kalkoen lust Noa echter niet, na een kalkoen-gerelateerd drama bij opa en oma vorig jaar waar we als het jullie hetzelfde is liever niet meer aan herinnerd willen worden. Ik maak grote fouten bij de opvoeding van mijn kinders maar het beleid rond Noa en eten valt meer onder de kop 'Kapitale Blunders'.
Omdat Noa ons tijdens de kerstmaaltijd natuurlijk luid en duidelijk wel aan het drama herinnerde, bliefde Tycho Koen uiteraard ook niet meer. Mijn verloofde heeft echter vaker met dat bijltje gehakt en is als een goede ouder betaamt niet in zijn eerste leugentje gestikt. Koen veranderde ter plekke in een kip.
Ah, kip. Die gezellige beesten die bij opa en oma altijd zo leuk mag voeren? Kiep-kiep-kiep! riep Tycho nu. En Koen werd met smaak naar binnen gewerkt. Ik zat er bij en ik keek er naar. Maar ik geef nog niet op. Mette, dat is mijn laatste hoop.
Met Kerst eiste mijn verloofde echter een kalkoen. En ik stond hem toe 1 'Organic Turkey' (een net iets minder onzinwoord dan 'biologisch'. Ik bedoel maar: wat moet ik me voorstellen bij een niet-biologische kalkoen? Een robot?) te bestellen bij onze groene grootgrutter.
Ik heb weleens gehoord dat rond hun derde levensjaar kinderen de link gaan leggen tussen beest en vlees. Wanneer Noa het zag weet ik niet, maar hij omzeilt alle problemen door te stellen dat het beest toch al dood is. En, zegt hij, baby-dieren doodmaken, dat is pas echt zielig. En hun moeder doodmaken dan, mag dat dan wel, vraag ik. Helaas, ik kan niet winnen van Lekker en de meer dan menselijke neiging je ogen te sluiten voor wat je niet wilt weten.
Kalkoen lust Noa echter niet, na een kalkoen-gerelateerd drama bij opa en oma vorig jaar waar we als het jullie hetzelfde is liever niet meer aan herinnerd willen worden. Ik maak grote fouten bij de opvoeding van mijn kinders maar het beleid rond Noa en eten valt meer onder de kop 'Kapitale Blunders'.
Omdat Noa ons tijdens de kerstmaaltijd natuurlijk luid en duidelijk wel aan het drama herinnerde, bliefde Tycho Koen uiteraard ook niet meer. Mijn verloofde heeft echter vaker met dat bijltje gehakt en is als een goede ouder betaamt niet in zijn eerste leugentje gestikt. Koen veranderde ter plekke in een kip.
Ah, kip. Die gezellige beesten die bij opa en oma altijd zo leuk mag voeren? Kiep-kiep-kiep! riep Tycho nu. En Koen werd met smaak naar binnen gewerkt. Ik zat er bij en ik keek er naar. Maar ik geef nog niet op. Mette, dat is mijn laatste hoop.
dinsdag 22 januari 2008
Pauline's appel
Dinsdag. Mijn dinsdag. Kind op school, kind op de crèche, kind in bed. Walhalla. Tijd voor mezelf. Wat zal ik vandaag eens gaan doen met mijn leven? Ik bedoel, met die paar uur die ik mijn echte leven noem, in tegenstelling tot die vele uren dat ik de was doe, grapjes maak, kook, ruzies beslecht, opruim, bordspelletjes speel, boodschappen doe, voorlees....
En ik surf maar weer eens naar de blogs over homeschooling. Of liever: unschooling. Waarin mensen beschrijven hoe hun leven geïntegreerd is met dat van hun kinderen. Waarin het leven van hun kind een geheel vormt van spelen en leren, waarin kinderen zelf kiezen welke vragen er die dag al dan niet gesteld en beantwoord gaan worden. Waarin de ouders niet aan de zijlijn staan met een checklist, zoals ik zo vaak: Rollen, kruipen, lopen, praten, poepen-op-het-potje, ...., eerste schooldag, ..., laatste schooldag, uit huis.
Rollen, check. Op naar kruipen. Kruipen, check. De mijlpalen flitsen als kilometerbordjes voorbij, maar ik kijk niet uit het raam want ik kijk op de kaart. Ik weet waar we uitkomen en zie niet waar we langskomen.
En dan moet ik ineens denken aan de jongen die ik ken, die op zijn derde met mama van de fiets is gereden en waarbij het nooit meer goed is gekomen met die checklist, al stonden er honderd kruisjes op. Het is niet makkelijk om een kind te zien zoals het is, in plaats van de volwassene die ik hoop of denk dat het gaat worden.
Ah, maar school is nodig, broodnodig, school is mijn kaartje naar de vrijheid, naar tijd voor mezelf, voor mijn eigen leven!
Oh? Dat leven dat ineens zo stil voelt, nu ik hier alleen in de woonkamer zit te lezen? Wat had ik nou toch ook allemaal weer te doen, dat niet kon wachten? Dat zoveel belangrijker was dan wassen, grappenmaken, koken, ruzies beslechten, opruimen, spelletjes spelen, boodschappen doen, voorlezen...?
En ik twijfel maar en twijfel maar. Een goed ding, hoe dan ook.
En ik surf maar weer eens naar de blogs over homeschooling. Of liever: unschooling. Waarin mensen beschrijven hoe hun leven geïntegreerd is met dat van hun kinderen. Waarin het leven van hun kind een geheel vormt van spelen en leren, waarin kinderen zelf kiezen welke vragen er die dag al dan niet gesteld en beantwoord gaan worden. Waarin de ouders niet aan de zijlijn staan met een checklist, zoals ik zo vaak: Rollen, kruipen, lopen, praten, poepen-op-het-potje, ...., eerste schooldag, ..., laatste schooldag, uit huis.
Rollen, check. Op naar kruipen. Kruipen, check. De mijlpalen flitsen als kilometerbordjes voorbij, maar ik kijk niet uit het raam want ik kijk op de kaart. Ik weet waar we uitkomen en zie niet waar we langskomen.
En dan moet ik ineens denken aan de jongen die ik ken, die op zijn derde met mama van de fiets is gereden en waarbij het nooit meer goed is gekomen met die checklist, al stonden er honderd kruisjes op. Het is niet makkelijk om een kind te zien zoals het is, in plaats van de volwassene die ik hoop of denk dat het gaat worden.
Ah, maar school is nodig, broodnodig, school is mijn kaartje naar de vrijheid, naar tijd voor mezelf, voor mijn eigen leven!
Oh? Dat leven dat ineens zo stil voelt, nu ik hier alleen in de woonkamer zit te lezen? Wat had ik nou toch ook allemaal weer te doen, dat niet kon wachten? Dat zoveel belangrijker was dan wassen, grappenmaken, koken, ruzies beslechten, opruimen, spelletjes spelen, boodschappen doen, voorlezen...?
En ik twijfel maar en twijfel maar. Een goed ding, hoe dan ook.
dinsdag 15 januari 2008
Onze ayatollah
Onze ayatollah is heel streng voor zijn volk: NIET dansen! NIET zingen! NIET lachen!Zelf luistert onze ayatollah echter graag naar goeroe's Bert en Ernie, en ook Christmas Carols zijn toegestaan, zodat we gelukkig niet geheel van vertier verstoken zijn. CD's van Eels daarentegen zijn strikt verboden.
Onze ayatollah heeft weinig geduld met de onvolkomenheden van ons stervelingen, zeker wanneer die ons verhinderen direct aan zijn eisen gehoor te geven. Bijvoorbeeld als we, net wakker en nog horizontaal, niet ter plekke een ei-met-de-lepel kunnen serveren. Ook tolereert hij het niet als we, afgeleid als we soms zijn door wereldse zaken als telefoneren en het voeden van zuigelingen, niet meteen antwoord kunnen geven op zijn vragen, of zijn instructies niet geheel begrijpen ('Ik wil matoewaat '). Nijdige vervloekingen zijn dan ons deel.
Onze ayatollah is nog niet geheel vertrouwd met de anatomie der seksen (mama, je piemel is stuk!) maar heeft wel een warm hart voor de wereld en toont dit, zich gelukkig nog onbewust van zijn eigen mannelijk gebrek, door jan en alleman (en vooral denkbeeldige visjes) zijn borst te geven.
Onze ayatollah weet dat hijzelf het begin en einde van alles is en om dit te symboliseren worden in dit huis dan ook alle apparaten door hem persoonlijk plechtig aan- dan wel uitgezet (wasmachines, broodbakmachines en helaas ook koffiezetapparaten).
Onze ayatollah heeft ons deze maand ontslagen van de heilige boetedoening, en plengt nu zijn eigen offers, vergezeld van de rituele bezwering: Ik ga hem eruit drukken.
Waarvoor dank, O Ayatollah. Waarvoor grote dank. En wij zullen niet dansen, niet zingen en niet lachen.
maandag 14 januari 2008
Grapje
Papa, ik had me die dokter toch een beetje anders voorgesteld hoor
...
Ja want het was eigenlijk maar een klein mannetje.Ik dacht dat hij wel wat groter zou zijn.
?
Hij heet toch Dr. Hyer?
Haha, daar had ik je te pakken he!
...
Ja want het was eigenlijk maar een klein mannetje.Ik dacht dat hij wel wat groter zou zijn.
?
Hij heet toch Dr. Hyer?
Haha, daar had ik je te pakken he!
dinsdag 18 december 2007
Spelletjesavond
In de zoveelste poging om mijn eigen jeugd (de leuke stukken ervan, in elk geval) te herscheppen heb ik een tijdje terug de spelletjesavond ingevoerd. Een schot in de roos. Op vrijdag, als 'de kleintjes' naar bed zijn wordt er warme melk en lekkers geserveerd, en mag Noa verzinnen wat we gaan doen. Jammer genoeg. Want mijn definitie van spelletjesavond, kom ik nu achter, is met elkaar rond de tafel zitten, koffie erbij, gezellig. Memory, bijvoorbeeld. Ik heb de doos van dertig jaar geleden nog steeds. Noa echter doet veel liever Twister, dat ik hem ooit gegeven heb omdat me dat voor hem zo leuk leek om met vriendjes te spelen. Die, zie boven, veel liever met de baby spelen. 'Actually, I didn't invite you to play with my baby sister, you know'. En bij Twister zit je dus NIET rond de tafel en je koffie koelt er ook aardig bij af.Dus daar gingen we weer, vanavond. Noa draaien en de grote mensen op de knieën. De bonen van gisteren een gemeen wapen in de strijd mijnerzijds, valse duwtjes van de kant van mijn opponent. Ondanks alle yoga wist ik halverwege een hamstring aardig te verrekken. Volgens mij won ik, maar het bleek toch een jury-sport en uiteraard was de meerderheid tegen me. Waarna ik nog een rondje tegen Noa mocht om wederom te verliezen. Heb ik al eens verteld dat ik HEEL SLECHT tegen mijn verlies kan? Bij deze. Overigens een eigenschap die mijn oudste met me gemeen heeft zodat er nog net geen tranen vloeiden aan het eind. En zo komen mijn ideeën wel vaker als een boemerang terug...
maandag 17 december 2007
Vooruitkijken
En af en toe valt alles helemaal op z'n plek. En daar wordt ik dan gek genoeg heel onrustig van. Zou het kunnen dat dit dan de mooiste tijd is, en dat het vanaf hier alleen nog maar minder kan worden?Mijn vertroebelde brein weet op zo'n moment nog maar 1 oplossing: meer baby's, er moeten meer baby's komen, dat is het, meer baby's. Meer baby's, dat is echt de enige manier om nog evenop deze plek te blijven hangen, want daarna is het zeker rechtstreeks door naar stilte, saaiheid, stilstand, achteruitgang en de rollator.
Aan mijn lief heb ik niets op zo'n moment. Daar komt alleen maar gemompel uit in de trant van driemaal is scheepsrecht, alle goede dingen komen in drieen, de heilige drie-eenheid.
Dus overlegde ik even met de helderste persoon in ons huishouden. Het antwoord (na twee uur rimpelloos samenspel): "Ik vind, ze worden allemaal maar groter, en Tycho is nu al zo naar."
Dus overlegde ik even met de helderste persoon in ons huishouden. Het antwoord (na twee uur rimpelloos samenspel): "Ik vind, ze worden allemaal maar groter, en Tycho is nu al zo naar."
Abonneren op:
Posts (Atom)
