What's in a name?

Ik begon met het een trage dag te noemen, die eerste dag weer, na de paasvakantie. Met één echt ziek en één schoolziek kind (een klein beetje een moeilijke blik, een beetje buikpijn, een lauwwarm voorhoofd en ik was er weer ingetuind. Echt, een blinde vink, dat ben ik). Maar dat veranderde drastisch toen ik besloot een weekje te liegen en het onze eerste homeschooling dag te noemen.
Gaandeweg kreeg ik er steeds meer lol in. Ons nieuw er-moet-toch-een-beetje-structuur-in-whiteboard calligraferen terwijl de simulant in een paar uurtjes even door Pippi Longstocking heendaverde (hoezo toch steeds die 'reading books' mee van school? Ik heb de noodzaak tot extra lezen nooit zo ingezien, voor Noa... en hoe ziet trouwens een non-reading book eruit, weet iemand dat?). Hem lezend op het stapelbed achtergelaten om de baby (sorry, Mette, dat krijg ik er nog even niet uit) en de momentaan 'perky' kleuter in de bakfiets te hijsen en bij de Charity Shop eindelijk die oude kinderkleding in te leveren. Natuurlijk kwam ik met een grotere stapel terug, waaronder veel fijne puzzels maar vooral....Een Tuinbroek Voor Tycho!!!

Let ook even op de rode laarsjes...daar gaat deze mama dus van watertanden, de grens tussen moeder en iets illegaals en immoreels is af en toe heel dun hoor, hier.

Ondertussen thuis had Noa Pippi wel even gezien en was met veel plezier begonnen aan het uitgeprinte rekentestje (op basis waarvan ik dan het juiste deel van de wellicht geheel overbodige rekenmethode ga bestellen). We puzzelden wat en daarna was het tijd voor lunch, in de zon natuurlijk. Tycho, nu heel wat minder fit, volgde Mette naar bed voor een tukje. Tijdens het voorlezen van Jip en Janneke moest ik voor de honderdste keer leren hoe te hard wíllen mediteren de gewenste gemoedsrust vooral verstoort en het doel geheel voorbijschiet. En nadat ik dat mokkend weer eens volslagen geaccepteerd had, kreeg ik van het universum een kadootje in de vorm van een hele lange duo-middagslaap van de twee jongsten, terwijl Noa op de computer vulkanen bouwde en specimens verzamelde deed. Ik zou het geen gerechtigheid durven noemen maar het was wel heel fijn.

De 'zieke' speelde 's middags nog een mopje, in de tuin en in pyama (en nee, dat ging niet zonder mijn voortdurende aansporing...ik zie hier uitdagingen in het verschiet, voor mij ook vooral...waar houdt aansporing op en begint dwang? en hoe erg is dat? en voor hoe lang? Iemand ?)

Mette snapte niet wat we met dit weer nog in de tuin deden en suggereerde een fietstochtje naar het kanaal of anders de speeltuin:

Gelukkig speelden Noa en ik daarna een potje jeu-de-boules, dat vond ze dan wel weer een goed idee vooral toen we haar ook een (tennis-)bal gaven. En de was ophangen, dat gaat ook steeds beter, vooral als Noa haar een beetje helpt.
Terwijl ik stond te het koken deed Noa ideeën op over wat te maken op zijn eerste echte eigen kookdag, volgende week, in een fantastisch nieuw kookboek (dank je wel, lieve Veronique!). En er zit dus heel veel natuurkunde in zelf ijs maken zonder vriezer. Dat bleek wel toen deze Chemisch Technoloog hier tijdens het avondeten even een opfrisser vriespuntsverlaging nodig had, van ditto geliefde. We werden trouwens ook overhoord, of we wel wisten wat er nodig was voor een goede vulkaan ('lots of water and sticky fire').

Ach, en ik weet het wel, en ik zie ze ook al wel aankomen, al die momenten van gierende onzekerheid, puinhoop, conflicten en niet te vergeten ook de teveel-kinders-en-herrie-aan-mijn-kop momenten. Dagen dat ik op mijn kinderen ga zitten in plaats van ze te laten groeien, dagen dat ik het helemaal verkeerd aanpak, dagen dat ik uit mijn vel spring, dagen die in een grauwe mist van troep, ruzie, verveling en zeuren om TV omkruipen. En de angst slaat me om het hart hoor, regelmatig, bij deze sprong in het hele diepe, het hele onbekende. Maar zo'n dag als deze, die moet toch een hoop van de baaldagen goedmaken denk ik!

Neuroses

wat is die bakfiets klotig zwaar vandaag nee, we moeten echt met de bakfiets, anders moet ik mette uit het fietszitje tillen bij nursery en terwijl wij daar dan staan te wachten waarom doen ze die deuren eigenlijk zo laat open dat we allemaal tegelijk naar binnen dringen after you, no after you, schiet nou toch es op verdorie en struikelen over eigen en andermans kleuters die alvast de juf knuffen vis ophangen fruit in mand gooien nou die rij dus dan wil ze op de grond en dan gaat ze op handen en voeten in de plassen vies nat chagrijnig jammerend dus dan moet ik haar wel tillen dat is logisch en dan wurmt ze dus heel verschrikkelijk omdat ze echt heel graag mama op de grond wil jammerend en dan doet alles zeer maar vooral mijn rug en het is pas negen uur en mijn rug doet zeer want wat is die bakfiets een gedoe en zwaar ook kon ik maar met de gewone fiets maar we moeten echt met de bakfiets


Kramp. Die ik aanzie voor een normale geestestoestand. Die me verhindert op te merken dat Mette al een maand loopt en dat ze heus niet meer in de plassen gaat zitten, dat we in een heel andere fase zitten, nu. Dat ik nog steeds loop te klagen over de mamma-doet-iets-voor-zichzelf-detector van Tycho in plaats van te zien dat hij volledig opgaat in de kleine Lego van zijn broer. Zodat ik -vlak naast hem!- tegenwoordig uitstekend een half uurtje kan mediteren, elke dag.


Zodat ik mijn krampjes eens goed onder de loep kan nemen. Want het is natuurlijk heel makkelijk, mediteren, als je in een of ander godverlaten oord zit. Met de garantie van stilte, onderbroken door zo nu en dan een gong en drie maaltijden per dag. Maar probeer maar eens te ontspannen, probeer maar eens los te laten, als je elk moment onderbroken kan worden door een huilende baby, een nieuwsgierige kleuter, of nog iets heel anders. Als het eigenlijk zotheid is te gaan zitten want ik-wil-nog-zoveel-doen-vandaag. Net zoals het zotheid is om te willen pianospelen vlakbij een baby met toetsenhonger. En zotheid om geen piano te gaan spelen. Om elke avond het speelgoed op te ruimen. Om een woedeaanval te krijgen wanneer iemand zijn handen niet wil wassen en opgewekt adem te blijven halen als er een vol bord pap op de grond gemieterd wordt. Om min of meer volgens de regels te kwartetten met een bijna-vierjarige, halverwege het spel elkaars kaarten in te zien, en er dan mooie patronen van gaan leggen, samen. Om de volgende dag op mijn kop te krijgen dat ik de regels niet volg. Om met Memory te willen winnen en te willen verliezen, tegelijkertijd.


Kinderen. Terwijl zij opgroeien probeer ik mezelf op te voeden.

Slofjes

Iemand merkte een paar jaar geleden op dat mijn kinderen wel erg dol waren op hun slofjes. Dat was goed gezien, en ze hebben het dan ook niet van een vreemde. Wat een mooi moment in de herfst, als het weer tijd is voor sloffen! Hoe kun je de voorpret op een genoeglijke winter beter vieren dan op zolder in dozen te duiken en voor het hele gezin de sloffen bij elkaar te zoeken! En dit jaar was het helemaal boffen: iedereen paste die van vorig jaar nog.

Maar Tycho is zo ontzettend...Tycho. En dus zien zijn sloffen er halverwege de winter zo uit:

En ondanks mijn mislukte experiment van vorig jaar ben ik het toch weer aangegaan: zelf sloffen maken. Googelen op vilten, op verven, op patronen, proefsloffen, zelf een herverbeterd patroon bedenken...en voila, een paar zelfgebreide biologische vilten sloffen!
Spinnend van genoegen bereid ik me mentaal alvast voor op het moment dat ook aan deze prachtexpemplaren weer de rafels hangen...terwijl ik intussen interessante nieuwe steken uitprobeer op de versleten knietjes van drie stel broeken. En stilletjes mijn kinders bedank voor de herontdekking van de pret van zelf dingen maken!

Mama, wat voor dag is het vandaag?

Maandag, nurserydag.
Dinsdag, nurserydag. En zwemdag.
Woensdag, nurserydag. En tennisdag.
Donderdag, nurserydag.
Vrijdag, nurserydag. En spelletjesavonddag.

Zaterdag....

Kind-en-pluisbeest-worden-buisbeest-dag!


(en zo zitten de dagen van de weer er voor je het weet heel goed in!)

Kikker en de vos...

..het resultaat van een regenachtige middag:

Ik werd er helemaal opgewonden van, van dat prachtige schedeltje dat ik in ons fietsgangetje vond. En plande gelijk een middagje-voor-de-natuur waarop we alle rommel aldaar zouden opruimen en dan hopelijk nog wat andere interessante botjes gingen vinden. Hoewel ze natuurlijk niet echt interessanter komen dan de schedel. O ja, het onderkaakje, dat zou wel wat zijn.

Blijkt dat het ding er al weken ligt, en dat mijn lief het al eens uitgebreid heeft staan bestuderen! Ziende blind ben ik, dat blijkt maar weer eens. En hij is dus meer een jager dan een verzamelaar, want gewoon laten liggen die pracht.

Zoniet ikzelf, deze trofee moest mee naar binnen, in de bleek, en dank zij internet weten Noa en ik nu ook zeker dat het een vos betreft. Dat is niet gek want met de grijze eekhoorn is de vos in Londense straten en parken alomtegenwoordig, en in tegenstelling tot die eekhoorn zorgen vossen op winterse nachten af en toe voor hels kabaal zodat we rechtop in bed zitten. Shagging, zeggen ze hier. Deze niet meer, denk ik.

Hoe we dan via datzelfde internet het patroon voor de opblaasbare origami-kikker vonden kan ik nu even niet meer terughalen, maar het avondeten kwam een beetje later op tafel dan gewoonlijk...

Persistently poor weather

8 inches of snow, en heel Londen staat stil...

Het grote-mensen Londen dan. Want de meeste scholen waren dicht en ik heb nog nooit zoveel tieners bij elkaar gezien als afgelopen maandag 5 februari in Lammas Park. Heel volwassen ogend, maar de voortdurend her en der uitbrekende sneeuwgevechten verklapten hun ware leeftijd. Hoewel...ook menige groot mens hield het niet meer. Maar er is dan ook weinig fijner dan een enorme boulder maken, 's ochtends om half acht, uit een maagdelijke laag sneeuw op een straat die ineens helemaal alleen van de voetgangers is!

's Middags SMS-te de school dat vanwege 'persistently poor weather' ook de dag erna de juffies thuis zouden blijven. Wij verwelkomden het extra dagje sneeuwpret uiteraard juichend, maar waar ze dat slechte weer vandaan haalden snapten we niet helemaal.

En dan te bedenken dat ik, als niet-katholiek, een paar jaar geleden Maria Lichtmis heb geadopteerd ('Het Lichtfeestje'). Om die immer moeizame februari een beetje uit het slop te helpen, met behulp van zelfgemaakte drijfkaarsen en een grote stapel pannenkoeken. En dat viel dit jaar dus òòk of 5 februari:

Je snapt, het was een drukke dag. En aan het eind ervan herinnerden sommigen van ons zich de goede raad dat het soms heel yoga was om geen yoga te doen, en sliepen anderen nog voor het blonde koppie het kussen raakte...

Sint-Janskruid

Daar stond ik dus naar te kijken, in de Waitrose, op 30 december 2008. Ik was weggestuurd door mijn lief, om een beetje op te vrolijken. Na een dag waarin ik, ondanks al mijn weer opgelaaide plannen voor homeschooling, vooral een nogal knorrige en kortaffe mama was geweest.

En dan is het fijn dat mij lief al zo lang meegaat. Nonchalant wist hij mee te delen dat dit slechts het begin was, dat er een korte periode van opklaring aan ging komen (i.e. 31/12), en dat daarna mijn stemming er een paar weken vooral een van neerslag zou zijn, zoals eigenlijk al elk jaar in januari sinds hij mij kent. En net als elk jaar, was ik weer volkomen verrast. Heb ik echt elk jaar een winterdepressie? Ja dus.

En waar ging ik heen, in de schemering, met mijn grijze gemoed? Naar de Waitrose. De supermarkt. Een tragische plek voor retail therapy, wellicht, maar sinds mijn non-spending year ben ik wat dat betreft met weinig tevreden. En bovendien hadden we olie nodig, voor de oliebollen die morgen aanzienlijk gingen bijdragen aan de opklaring.

Sint-Janskruid haalde het niet. Daarvoor is mijn weerstand tegen pillen en poeders dan toch weer net wat te groot. Ik wist me ook in te houden bij de badspullen en omzeilde het handige plankje-met-zuignappen voor in de hoek bij het bad. Kaarsen, hadden we zat. Het assortiment tijdschriften, in Nederland altijd goed voor fijne impulsaankopen, is hier voornamelijk gericht op celebrity-watchers, tuiniers en verbouwers. Voor een bijna-verhuizende huurster die beroemdheden in het algemeen pas herkent als ze de spreekkamer al lang weer uit zijn niet je van het. (Overigens, wel pas Paul McCartney gezien laatst, net als wij met zijn kinders naar het theater!!!)

Nee, ik had het bijna gered, daar in de Waitrose met de kriebels in mijn portemonnee. Maar daar stonden ze. Op ooghoogte. Onweerstaanbaar. Naast de eco-luiers waar ik me tot dan toe al heel verantwoord over voelde. Wasbare luiers. Ja, je leest het goed. WASBARE LUIERS. Dat is nog 'ns funshoppen, niet? En ik kan hier zeggen dat het een koopje was, maar helaas. De aanschafkosten kunnen nog een sterke troef zijn mochten de onderhandelingen over een vierde kind geopend worden, en ik kan in vertrouwen meedelen dat met hopelijk nog slechts een jaar broekpoepen te gaan het break-even-point niet in zicht gaat komen.

Meteen daarna vluchtte ik naar het huis van een vriendin en moeder van vier, waar ik onthaald werd op warme thee en de wetenschap dat zij allevier !!! haar kinders op dezelfde manier verluierd heeft. Ik ben een watje. Een watje met een winterdip. Een watje met een winterdip en een wasprobleem. Maar in elk geval een groen watje.